PSALM 72

Deus, iudicium Tuum regi da

Daj swe baczenie, Boże, królowi,

Daj sprawiedliwość królewicowi,

Aby w porządku Twój lud sprawował,

Jednako z pany chude szacował.

Góry (da Pan Bóg) pokój rozpłodzą,

A sprawiedliwość pagórki zrodzą;

Ten wesprze chudych, ten sirot będzie

Bronił, a wytknie potwarcę wszędzie.

 Spadnie jako deszcz nieprzepłacony

Na upragnione suche zagony;

Spadnie perłowej podobien rosie

Na łąkę gołą po ostrej kosie.

Zakwitnie cnota, pokój się zrodzi,

Któremu żaden bój nie przeszkodzi,

Aby nie miał trwać, póki krąg wdzięczny

I róść, i niknąć będzie miesięczny.

A Ten da ucho ukrzywdzonemu

I dopomoże wstać upadłemu;

Zdejmie z nich lichwę, zamierzy srogą

Pomstę, kto by krew przelał ich drogą.

Przedłuży mu Pan tedy żywota

I arabskiego nabierze złota;

Będą zań wszyscy Boga prosili,

Będą mu wszyscy błogosławili.

Z garści ziarn taki urodzaj wstanie,

Że jaki z cedrów szum na Libanie,

Taki chrzęst kłosów po górach wszędzie

I po nizinach obfitych będzie.

Imię na wieki jego nie zgaśnie,

Dokąd słoneczny gore krąg jaśnie;

Ten król na wszytek świat szczęście wniesie

I sam od świata chwałę odniesie.

Bądź pochwalony, Boże prawdziwy,

Który na świecie sam czynisz dziwy;

Imię Twe święte niechaj brzmi wszędzie,

Niechaj Twej chwały świat pełen będzie!